«Fran Alonso sorprende coa constante renovación pola que aposta en cada nova obra». Crítica de Mar Fernández Vázquez sobre «Contos nerviosos»

Fotografía do blo Libros  Lectureka, presentación de «Contos nerviosos» en Vigo.

O xornal El Correo Gallego (22/01/2017) publicou unha recensión crítica de Mar Fernández Vázquez sobre Contos nerviosos. (Fotografía de cabeceira: Libros Lectureka).

Personaxes inesperados

Uns contos nerviosos polo evoluír dos conflitos

 

Contos-nerviosos-pequenaFran Alonso (Vigo, 1963) sorprende coa constante renovación pola que aposta en cada nova obra. A reiterada procura da innovación formal e temática marca a súa escrita narrativa e poética, ben a encadrada na Literatura Infantil e Xuvenil ben na Literatura de adultos. Son boa mostra as súas últimas obras infantís: Poemas birollos para ler cos ollos (Xerais, 2016), recensionada por Isabel Mociño o 23 de outubro; e o volume narrativo que nos ocupa.

Contos nerviosos (Embora, 2016) propicia un debate sobre a autonomía dos personaxes e os trazos formais dos contos. Catro personaxes, situados fóra dos cánones tipificados, convértense nos respectivos protagonistas das catro historias. Fran Alonso preséntaos como meros recursos que move ao chou durante o proceso creativo da escrita da obra. Emprega esta peculiar ollada autorial coa finalidade de rachar coas marxes xenéricas e amosar o evoluír dos personaxes respecto ao contexto, a acción e sobre todo á innovación temática e formal. Os catro contos do volume comparten unha trama iniciada in media res, un final aberto e un conflito individual de cada protagonista que lle impide vivir sentíndose completamente integrado na sociedade. Así mesmo desenvólvese o proceso de transformación do conflito, materializado grazas á intervención de persoas próximas e ao manexo de elementos externos, que simbolizan as convencións sociais e posibilitan derribar os muros imaxinarios que os personaxes crearan para autoconvencerse da imposibilidade de formar parte da sociedade.

No caso de Amelio, protagonista do primeiro conto, o conflito é a contaminación acústica, que resulta imperceptible para o resto da xente. Para a nena que esqueceu quen é, o conflito xorde das inquisitivas mensaxes que recibe a cotío, onde se afirma rotundamente “sabemos quen es”. Para o neno afeccionado aos videoxogos, o detonante do conflito é a liberdade de experimentar cun xogo interactivo e en aparencia intrascendente, sen pensar e medir as consecuencias das accións emprendidas durante o xogo. E a soberbia da cuarta protagonista, a Raíña, para decidir sen criterio e gozar impoñendo os seus caprichos aos convidados ao seu aniversario determina que o conflito inicial remate coa ridiculización da nena, para que así sufra a vergoña de deixarse levar pola rabia contra os convidados; perder o control da situación e ser, desde ese momento, obxecto de mofa por parte deles.

Mar Fernández Vázquez